اگر به آب ریاضت برآوری غسلی                         همه کدورت دل را صفا توانی کرد

ز منزل هوسات ار دو گام پیش نهی                    نزول در حرم کبریا توانی کرد

درون بحر معانی لا نه آن گهری                           که قدر و قیمت خود را بها توانی کرد

بهمت ار نشوی در مقام خاک مقیم                     مقام خویش بر اوج علا توانی کرد

اگر بجیب تفکر فرو بری سر خویش                     گذشته های قضا را ادا توانی کرد

ولیکن این صفت ره روان چالاکست                     تو نازنین جهانی کجا توانی کرد

نه دست و پای اجل را فرو توانی بست               نه رنگ و بوی جهان را رها توانی کرد

تو رستم جانی و سرور مردان                            اگر به نفس لئیمت غزا توانی کرد

مگر که درد غم عشق سر زند از تو                     بدرد او غم دل را دوا توانی کرد

زخار چون و چرا این زمان چو درگذری                 بباغ جنت وصلش چرا توانی کرد

اگر تو جنس همائی و جنس زاغ نه ای                زجان تو میل بسوی هما توانی کرد

                                          همای سایه ی دولت چو شمس تبریزیست

                                          نگر   که   در  دل  آن شاه   جا توانی کرد

از من جدا مشو که توام نور دیده ای                                 آرام جان و مونس قلب رمیده ای

از دامن تو دست ندارند عاشقان                                       پیراهن صبوری ایشان دریده ای

از چشم بخت خویش مبادت گزند از آنک                            در دلبری به غایت خوبی رسیده ای

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان                              معذور دارمت که تو او را ندیده ای

                                             آن سرزنش که کرد ترا دوست حافظا

                                            بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده ای

سينه ای سوخته از آتش هجـران دارم

سـالها زغـم تـو ســر بـه گريبـان دارم

ياکه جانم بستان يا به وصـالت برسـان

بيش ازاينها نه دگر طاقت هجران دارم

سينه مالا مال درد است ای دريغا مرهمی

دل ز تنهايی به جان آمد خدا را مرهمی

 چشم آسايش که دارد از سپهر تيزرو

ساقيا جامی به من ده تا بياسايم دمی

زيرکی را گفتم اين احوال بين خنديد و گفت:

صعب روزی بوالعجب کاری پريشان عالمی

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل

شاه ترکان فارغست  از حال ما کو رستمی

در طريق عشق بازی امن و آسايش بلاست

ريش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نيست

رهروی بايد جهان سوزی نه خامی بی غمی

آدمی در عالم خاکی نمی آيد به دست

عالمی ديگر ببايد ساخت و ز نو آدمی

خيز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهيم

کز نسيمش بوی جوی موليان آيد همی

گريه ی حافظ چه سنجد پيش استغنای عشق

کاندر اين دريا نمايد هفت دريا شبنمی