زان یار دلنوازم شکری با شکایت                              گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم                         یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت

دندان تشنه لب را آبی نمی دهد کس                              گوئی ولی شناسان رفتند از این ولایت

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود                         از گوشه ای برون آی ای کوکب هدایت

از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود                        زنهار از این بیابان وین راه بی نهایت

این راه را نهایت صورت کجا توان بست                      کش صد هزار منزل بیش است در بدایت

در زلف چون کمندش ای دل مپیچ  کانجا                       سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت

چشمت به غمزه ما را خون خورد و می پسندی               جانا روا نباشد خونریز را حمایت

ای آفتاب خوبان می سوزد اندرونم                               یکساعتم بگنجان در سایه عنایت

هر چند بردی آبم روی از درت نتابم                            جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت

عشقت رسد به فریاد گر خود به سان حافظ                     قرآن ز بر بخوانی در چهارده روایت